Η Αρχαία Ελληνική Γλώσσα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την παράδοση και τις ρίζες της αρχαίας Ελλάδας. Μέσω αυτής έχουμε τη δυνατότητα να γνωρίσουμε ό,τι συνέβαινε στο παρελθόν, από συνήθειες και τρόπους ψυχαγωγίας (συμπόσια), μέχρι τρόπους έκφρασης και επικοινωνίας (τραγούδια, ποίηση). Η τριβή με την Αρχαία Ελληνική οδηγεί στην αυτογνωσία και την αυτοσυνειδησία, εφόσον αποκαλύπτει την ταυτότητα του Ελληνικού λαού. Δεν είναι τυχαίο που ο Ελληνισμός χρησιμοποιήθηκε ως η λυδία λίθος για όλες τις μορφές εκπαίδευσης.
Η μελέτη των Αρχαίων Ελληνικών ακόμη και σήμερα μέσα από τα γραπτά τεκμήρια που έχουν διασωθεί, εξυπηρετεί στην κατανόηση της εξελικτικής πορείας της γλώσσας ανά τους αιώνες, στον εντοπισμό της ινδοευρωπαϊκής καταγωγής της, καθώς και στην επισήμανση των δάνειων και αντιδάνειων που τη χαρακτηρίζουν. Επομένως, η αλληλεπίδραση με αυτήν δημιουργεί νέες προϋποθέσεις και δυναμικές στη διαδικασία εκμάθησης του αρχαίου ελληνικού λόγου, ικανές να ανανεώσουν τους διδακτικούς στόχους και να αναμορφώσουν τη διδακτική μεθοδολογία.